
ဟုိတေလာက ျမန္မာျပည္ကုိ ထုိင္းဘက္ကေနလွည္႕ျပန္ခဲ႕ရတယ္။
ထုိင္းကုိမနက္ ၅နာရီေလာက္ေရာက္တယ္။
ေလယာဥ္ေျပာင္းဖုိ႕က ၈နာရီေလာက္မွဆုိေတာ႕ အေစာႀကီးရွိေသးတာနဲ႕
တစ္ေယာက္တည္းထုိင္းၿပီး တီဗြီၾကည္႕ေနမိတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ အရပ္ပုျပတ္ျပတ္ ခပ္၀၀တစ္ေယာက္ကလာၿပီးေတာ႕
"ေရႊလား" ဆုိၿပီးလာေမးတယ္။
ရုတ္တရက္ႀကီးဆုိေတာ႕ ေၾကာင္သြားတာေပါ႕။
ေရႊ ဆုိတဲ႕ စကားကုိ အင္တာနတ္ ကတဆင္႕ၾကားေတာ႕ၾကားဖူးပါတယ္။
ျမန္မာဆုိတဲ႕ အဓိပၸာမွန္းသိေပမဲ႕ ကုိယ္တုိင္အေခၚခံလုိက္ရေတာ႕
နဲနဲ ၾကက္သီးထသြားသလုိ ငါကြ ျမန္မာကြ ဆုိတဲ႕ ဘ၀င္ျမင္႕တဲ႕စိတ္ေတာင္
၀င္းသြားမိသလုိပဲ။
ဒါနဲ႕ "ဟုတ္ကဲ႕ ဗမာပါ" လုိ႕ေျဖလုိက္ပါတယ္။
သူက သူလည္း ဗမာျဖစ္ေၾကာင္း သူ႕သူငယ္ခ်င္းလည္းပါေၾကာင္းေျပာရင္း
သူ႕ သူငယ္ခ်င္းရွိတဲ႕ အေပၚထပ္တတ္ခဲ႕ၾကတယ္။
သူတုိ႕ ၂ႏွစ္ေယာက္လုံးက သေဘာၤသားေတြ။
သူတုိ႕လည္း ဗမာတစ္ေယာက္ကုိ ျပန္ေတြ႕ရေတာ႕ စကားေတြေျပာခ်င္
ခင္ခ်င္ေနတဲ႕ပုံပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။
သူတုိ႕ က ဓာတုေဗဒ ပစၥၥည္းေတြတင္တဲ႕ သေဘၤာေပၚမွာ လုိက္ခဲ႕ရတာျဖစ္ေၾကာင္း၊
သိပ္ၿပီးမပင္ပန္းေပမဲ႕ လႈိင္းမႈးတဲ႕ ဒဏ္ေတာ္ေတာ္ဆုိးေၾကာင္းေတြ ေျပာျပပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အစကထင္ထားခဲ႕တာက သေဘၤာလုိက္ရင္ ကုန္းပတ္တုိက္တာတုိ႕
သန္႕ရွင္းေရးလုပ္တာတုိ႕ စတဲ႕ အလုပ္ၾကမ္းေတြပဲလုပ္ရမယ္ထင္ထားခဲ႕တာ။
အဲဒီေလာက္မဆုိးဘူးပဲ။ စာခ်ဳပ္နဲ႕ လုပ္ရတဲ႕ အျပင္ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရရင္လည္း
ေရာ္ေၾကးေတြဘာေတြရတယ္ဆုိပဲ။ လခလည္း မဆုိးတဲ႕ပုံပဲ။
ဒါေပမဲ႕ သေဘာၤေပၚမွာဆုိေတာ႕ ပင္လယ္ထဲမွာ ေထာင္က်ေနတာနဲ႕ မထူးပါဘူးတဲ႕။
အစားအေသာက္လည္း ေကာင္းေကာင္းစားရပါတယ္တဲ႕။
ကၽြန္ေတာ္က ငါးေတြခ်ည္းစားရမယ္မွတ္ေနတာ။
ဒါနဲ႕ ပုိက္ဆံက်န္လားဆုိေတာ႕ မက်န္ဘူးတဲ႕။
ဆိပ္ကမ္းကပ္ရင္ သုံးတာနဲ႕ကုန္ေရာဆုိပဲ။
သူတုိ႕နဲ႕ စကားေျပာေနရင္း သူတုိ႕ေျပာတဲ႕စကားထဲမွာ
"ရြာ" ဆုိတဲ႕စကားလုံးပါပါလာတယ္။
ရြာေရာက္ရင္ ဘယ္သြားမယ္။ဘာလုပ္မယ္။ဘာစားမယ္နဲ႕။
ရြာမွာဆုိရင္ေတာ႕ ဒီလုိဟုတ္မယ္မထင္ဘူးတုိ႕ဘာတုိ႕။
အစကဘာမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္မွ ေၾသာ္ "ရြာ"ဆုိတာ
ျမန္မာနုိင္ငံကုိ ေျပာတာပါလားလုိ႕ သေဘာေပါက္ေတာ႕တယ္။
သူတုိ႕ေျပာမွ ကုိယ္ေတာင္မွ ေၾသာ္ငါလည္းရြာသားပါလားလုိ႕ ေတြးရင္း
ခုနက ျမင္႕ေနတဲ႕ဘ၀င္ေတြေတာင္ ၀ုန္းကနဲ ေအာက္ကုိျပဳတ္က်သြားတယ္။
အားေတာင္ငယ္မိပါရဲ႕။
ဒီလုိနဲ႕ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ေရာက္ေရာ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္လည္း အိမ္က
လာႀကိဳေတာ႕ အရမ္းကုိေပ်ာ္ေနတဲ႕ ပုံစံေတြေန ထြက္သြားၾကပါတယ္။
စကားေတြအေျပာေကာင္းေနခဲ႕တာ email ေလးဘာေလးေတာင္ မေမးခဲ႕လုိက္ရဘူး။
ခဏေလး ေရစက္ဆုံၿပီးေတြ႕ခဲ႕ရေပမဲ႕ ႏွစ္ေယာက္လုံး ခင္ဖုိ႕ေကာင္းပါတယ္။